life goes on.

Hij penetreerde niet enkel mijn lichaam maar ook mijn ziel.

Ik wist niet wat te zeggen het leek alsof ik een brok in mijn keel had en alsof ik geen controle had over mijn lichaam. Ik wou dit niet maar toch bleef ik stokstijf liggen en onder ging het gene wat hij met mij van plan was.

Het leek wel alsof ik mezelf vanaf boven af zag ik huilde tot mijn make up uit liep en toch zei  ik niks. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af waarom ik niet sterker was mezelf bevrijde uit deze situatie.

Zijn glimlach die herinner ik me nog steeds, duivels en onmenselijk ‘ik heb genoten van je, zal ik je hier maar houden als mijn speeltje?’

Ik zei nog steeds niks ik lag daar met een blik als een dode, hij deed zijn armen om mij heen en knuffelde mij. In gedachten wou ik schreeuwen ‘denk je echt dat dit het goed maakt’ maar toch beef ik stil en verroerde me niet.

Zie je ? zo erg was het niet zij hij tegen me je zei wel dat je niet wilde maar je hebt toch als nog genoten?

Hij liet me achter op het bed.  Ik voelde me vies, gebruikt als een object en nu was hij voldaan maar wanneer zou het weer gebeuren?

Uiteindelijk strompelde ik naar de douch en probeerde het vieze gevoel van mijn lichaam af te spoelen maar zelfs het heetste water leek me geen schoon gevoel te geven.

Zonder nog een woord met hem te wisselen liep ik de deur uit om nooit meer terug te komen.

Ik durfde eigenlijk niet naar huis maar toch ging ik maar. De schaamte was zo groot ik heb het allemaal in een plekje diep en ver in mijn hoofd weggestopt.

Ik zou het vergeten en er niet meer aan denken alsof er nooit iets gebeurt is.

Alsof deze afgrijselijke man nooit bestaan heeft.

Gelukkig heelt tijd zelfs de ergste wonden met tijd heb ik mezelf vergeven het is niet mijn schuld.

Het heeft een plekje het is klaar.

Advertenties